Een landschapsschilderij van Caspar David Friedrich

Het landschapsschilderij van Caspar David Friedrich is er zowel voor de gelovige, die in de natuur vol ontzag Gods schepping ervaart, als voor de atheïst, die er het niets, de existentiële leegte in bevestigd ziet. Beiden beleven een gouden moment omdat hun bewustzijn zich verhevigt. Een moment dat hun bestaan onderstreept.

Een echt landschap is niet op die manier gemaakt of bedacht. Het is er eenvoudig, hoewel christen en atheïst daarover kunnen twisten. De eerste ziet in het landschap Gods scheppershand, de tweede houdt het op wat de evolutie bracht.

Wat me verwondert in een landschap is dat het er allemaal is. Het zijn toont zich zoveel groter dan wat erover te zeggen valt.

De essentiële dimensie strekt zich uit in de verbeelding, in het nauwelijks zichtbare. Achter elk detail ligt een wereld aan betekenis die alleen gedacht wordt, die innerlijk blijft.

In het schilderij "Der Mönch am Meer" (Freidrich) heeft hij niets overdreven. Alleen en al staat de mens aan zee. Met dit beeld schildert hij een portret van de mens dat nog altijd tijdloos is. Daar opent zich het ondefiniierbare gebied waar gelovigen en atheïsten elkaar tegenkomen op hetzelfde strand.